Detaljna biografija: Branko V. Radičević
Branko V. Radičević (1925–2001) bio je istaknuti srpski pesnik, romansijer, novinar i urednik, poznat po svom dubokom ukorenjivanju u folklor, tradiciju i prirodu zapadne Srbije, posebno dragačevskog i čačanskog kraja. Rođen je u Čačku, gradu koji će zauvek ostati njegova inspiracija i mitski prostor njegovog celokupnog stvaralaštva. Iako deli ime sa slavnim romantičarskim pesnikom, Branko V. Radičević je izgradio autentičan i nezavisan poetski svet. Njegova literatura je svedočanstvo o vitalnosti seljačkog života, paganskim običajima, erosom ispunjenoj prirodi i nepresušnom bogatstvu narodnog govora.
Radičevićev opus je ogroman i uključuje desetine zbirki pesama, romana, knjiga za decu i publicističkih dela. Njegova najpoznatija pesnička zbirka, "Zemlja", predstavlja snažnu himnu prirodi, radu i ljudskom postojanju na selu. On piše sirovim, elementarnim jezikom, punim arhaizama i lokalizama, koji njegovim stihovima daje specifičnu boju i snagu. Njegov stil karakteriše panteistički doživljaj sveta, gde se granice između čoveka, biljke i životinje brišu, stapajući se u jedan veliki ciklus rađanja i umiranja. Njegovi romani, poput "Bele žene" i "Seljaci", oslikavaju sudbinu srpskog sela kroz dramatične istorijske promene, donoseći galeriju živopisnih likova, rastrzanih strastima i tradicionalnim moralom.
Zanimljivo je da je Branko V. Radičević bio inicijator i jedan od osnivača čuvenog Dragačevskog sabora trubača u Guči. Ova manifestacija, koja je započela kao skromna smotra narodnog stvaralaštva pod njegovim idejnim vođstvom, vremenom je prerasla u planetarno poznat festival koji slavi snagu zvuka i vitalnost naroda. Njegova ljubav prema trubi, narodnoj pesmi i zavičaju bila je zarazna i duboko iskrena. Pored toga, Radičević se istakao i kao odličan pisac za decu, stvarajući dela koja obiluju maštom i toplim humorom. Dugo godina je radio kao urednik u novinama i izdavačkim kućama, gde je podržavao mlade talente. Bio je i strastveni sakupljač spomenika krajputaša, tih kamenih svedoka srpske istorije i tragedije, o kojima je sa mnogo ljubavi pisao. Njegovo književno delo i kulturni angažman čine ga jednom od centralnih ličnosti srpske kulture druge polovine 20. veka, čuvarem tradicije koji je uspeo da dah prošlosti pretvori u živu književnu materiju.