Detaljna biografija: Đakomo Leopardi
Đakomo Leopardi (Giacomo Leopardi, 1798–1837) bio je najveći italijanski pesnik devetnaestog veka i jedan od najistaknutijih mislilaca i filologa svog doba. Njegov život obeležili su neizreciva fizička patnja, osećaj duboke usamljenosti i intelektualna genijalnost koja je prerasla u duboki pesimizam. Rođen u malom i provincijalnom gradiću Rekanati, u plemićkoj ali osiromašenoj porodici sa strogim roditeljima, mladi Đakomo našao je utočište u ogromnoj očevoj biblioteci. Već u ranom detinjstvu posvetio se iscrpljujućem učenju (kako ga je sam nazvao "ludo i očajničko proučavanje"), koje mu je trajno narušilo zdravlje, dovevši do telesnog deformiteta, problema sa vidom i hroničnih bolova. Savladao je klasične jezike, prevodio grčke i rimske autore, a ubrzo počeo i sam da piše.
Leopardijeva poezija obeležena je izvanrednom liričnošću, elegancijom izraza i filozofskom dubinom koja razmatra tragičnost ljudskog postojanja. Njegovo najpoznatije pesničko delo je zbirka "Pesme" (Canti), u kojoj majstorski kombinuje klasičnu formu i metar sa duboko ličnim, romantičarskim osećanjima tjeskobe, melanholije i spoznajom prolaznosti svega postojećeg. Za Leopardija, priroda nije blagonaklona majka; ona je ravnodušna, nemilosrdna sila koja čoveku usađuje želju za beskrajnom srećom, iako mu je istovremeno onemogućeno da tu sreću ikada postigne. Ovu filozofiju on razvija i u svojim čuvenim "Moralnim operetama" (Operette morali), zbirci filozofskih dijaloga i proznih crtica, u kojima kroz satiru, ironiju i gorak humor izlaže besmisao ljudskog truda i verovanja u progres.
Njegov "kosmički pesimizam" postepeno je evoluirao tokom godina. Dok je u ranoj fazi stvaralaštva uzrok ljudske nesreće pronalazio u istorijskom propadanju i gubitku antičkih ideala, u kasnijoj fazi je došao do zaključka da je bol ontološka činjenica, neodvojiva od samog postojanja bilo kog živog bića. Ipak, u jednoj od svojih poslednjih velikih pesama, "Žuka" (La Ginestra), Leopardi nudi tračak nade – poziva na ljudsku solidarnost pred surovim licem prirode. Simbol te otpornosti je mali cvet žuke koji uspeva da raste na padinama Vezuva, uprkos pretnji vulkana. Ovo delo postalo je svojevrsni etički testament velikog pesnika.
Zanimljivo je da Leopardi nije uživao u slavi i društvenom priznanju za života, a često su ga zbog njegovih radikalno pesimističkih stavova intelektualci tog doba marginalizovali. Patio je od neuzvraćenih ljubavi, koje su samo produbljivale njegovo očajanje, poput ljubavi prema Fani Tarđoni-Toceti, koja ga je inspirisala na čuveni "Ciklus o Aspaziji". Njegov uticaj na kasniju evropsku misao bio je ogroman, a Artur Šopenhauer i Fridrih Niče kasnije su ga izuzetno cenili kao filozofa istine koji je jasno video suštinu ljudske patnje. Uprkos kratkom životu prepunom bolesti, ostavio je neizbrisiv trag u književnosti, postavši prototip patničkog, ali beskompromisnog intelektualnog genija.