Detaljna biografija: Džon Kits

Džon Kits (John Keats), rođen 31. oktobra 1795. godine u Londonu, a preminuo 23. februara 1821. godine u Rimu, jedan je od najznačajnijih engleskih romantičarskih pesnika, uz Bajrona i Šelija. Iako mu je život bio tragično kratak, njegovo delo ostavilo je neizbrisiv trag u engleskoj književnosti, a njegove pesme danas se smatraju vrhuncem romantičarske lirike. Kitsov rani život bio je obeležen gubicima; otac mu je poginuo kada je Džon imao osam godina, a majka je umrla od tuberkuloze kada mu je bilo četrnaest. Porodični staratelji usmerili su ga na učenje medicine i hirurgije, i Kits je čak dobio dozvolu za rad kao apotekar i hirurg, ali je uprkos tome, vođen snažnom strašću prema književnosti, odlučio da se posveti poeziji. Njegova književna karijera trajala je svega oko četiri godine. Prvu zbirku pesama objavio je 1817. godine, a iako nije doživela veliki komercijalni uspeh i bila oštro kritikovana od strane tadašnjih uticajnih časopisa, Kits je nastavio da piše sa neverovatnim intenzitetom. Kitsov stil se odlikuje izuzetnom senzualnošću, bogatstvom slika i dubokom filozofskom refleksijom o prolaznosti vremena, lepoti i smrti. On je čuven po svom konceptu 'negativne sposobnosti' (negative capability) – sposobnosti umetnika da živi u sumnjama, nesigurnostima i misterijama bez neurotičnog traganja za činjenicama i razlozima. Najplodnija godina njegovog stvaralaštva bila je 1819., kada je napisao svoje najpoznatije ode, uključujući 'Odu slavuju' (Ode to a Nightingale), 'Odu na grčkoj urni' (Ode on a Grecian Urn), 'Odu melanholiji' (Ode on Melancholy) i 'Odu jeseni' (To Autumn). U ovim delima Kits istražuje odnos između prolaznog ljudskog života i večne umetnosti, između bola i lepote, dostižući nivo poetskog savršenstva koji retko ima premca. Godine 1820. pojavili su se prvi znaci tuberkuloze. Po savetu lekara, Kits je otputovao u Italiju u nadi da će mu toplija klima pomoći, ali je tamo i preminuo u svojoj 25. godini, u naručju svog prijatelja Džozefa Severna. Zanimljivo je i potresno da je Kits verovao da je njegovo delo neuspešno, te je tražio da na njegovom nadgrobnom spomeniku na protestantskom groblju u Rimu ne stoji njegovo ime, već samo epitaf koji je sam sastavio: 'Ovde leži onaj čije je ime ispisano na vodi'. Ipak, vreme je dokazalo suprotno – Kits je postao simbol čiste poezije, pesnik čiji stihovi "Lepota je istina, istina je lepota – to je sve što znate na zemlji, i sve što treba da znate" i dalje odzvanjaju kao ultimativna romantičarska krilatica.