Detaljna biografija: Fjodor Tjutčev
Fjodor Ivanovič Tjutčev (1803–1873) spada među najznačajnije i najdublje ruske liričare devetnaestog veka, pesnik koga književna istorija često stavlja rame uz rame sa Puškinom i Ljermontovim, mada je njegova slava došla znatno kasnije. Rođen je u plemićkoj porodici na imanju Ovsutg u Orlovskoj guberniji. Rano je pokazao izuzetnu obdarenost, a veći deo svog života, preko dvadeset godina, proveo je u inostranstvu (Minhen, Torino) u ruskoj diplomatskoj službi. Tamo se upoznao sa istaknutim ličnostima nemačkog romantizma, uključujući Hajnriha Hajnea i filozofa Šelinga, čije su panteističke ideje snažno uticale na njegov pogled na svet.
Tjutčevljeva poezija je u suštini filozofska i metafizička, duboko pesimistična, ali istovremeno prožeta obožavanjem prirode i kosmosa. On je pesnik kosmičke samoće, haosa i noći. Njegovi stihovi istražuju dualizam sveta: sukob svetlosti i tame, dana i noći, svesti i podsvesti. Priroda u njegovoj poeziji nije samo slikoviti pejzaž, već živo biće, prožeto božanskom moći, sa kojim se čovek stapa, ali pred kojom i oseća svoju nemoć i ništavnost. Njegove antologijske pesme, kao što su "Silentium!" (gde slavi tišinu i nemogućnost potpunog izražavanja misli rečima) i "O, kako smrtonosno volimo", predstavljaju vrhunac ruske filozofske i ljubavne lirike.
Njegov stil je izuzetno zbijen, koncentrisan i moćan. Ne zanima ga epska širina, on piše uglavnom kratke pesme, prave minijature ("fragmente"), izbegavajući suvišnu naraciju i odmah prelazeci na suštinu vizije ili emocije. Njegove metafore su veličanstvene i vizionarske. Zanimljivo je da Tjutčev dugo nije sebe smatrao profesionalnim pesnikom, niti je nastojao da objavljuje svoje knjige; prvu zbirku je izdao tek u svojoj pedesetoj godini života, na nagovor i uz oduševljenje Ivana Turgenjeva i Nikolaja Nekrasova. Kasnije su se njegovoj poeziji divili i Lav Tolstoj, Dostojevski i ruski simbolisti (poput Bloka i Brjusova), koji su u njemu videli svog duhovnog oca. Tjutčevljev čuveni stih "Rusija se umom ne može shvatiti, u nju se može samo verovati" postao je jedan od najcitiranijih aforizama o ruskom nacionalnom biću. Njegova ljubavna lirika, posebno "Denisjevljev ciklus", posvećen njegovoj tragičnoj kasnoj ljubavi, spada u najlepša i najpotresnija svedočanstva o bolu i strasti u svetskoj literaturi.