Detaljna biografija: Fridrih Šiler
Johan Kristof Fridrih fon Šiler (Johann Christoph Friedrich von Schiller), rođen 10. novembra 1759. godine u Marbahu na Nekaru, a preminuo 9. maja 1805. godine u Vajmaru, bio je istaknuti nemački pesnik, dramaturg, filozof i istoričar. Uz Getea, Šiler je najvažnija figura nemačkog književnog pokreta poznatog kao Vajmarski klasicizam. Njegov život bio je ispunjen borbom za umetničku slobodu, a njegovo delo ostavilo je neizbrisiv trag na evropsku književnost i misao. Šiler je poticao iz siromašne porodice. Njegov otac bio je vojni hirurg, a po naređenju vojvode Karla Eugena od Virtemberga, mladi Šiler je morao da upiše vojnu akademiju, gde je studirao pravo, a potom medicinu. Stroga disciplina i nedostatak slobode duboko su ga frustrirali, što je rezultiralo njegovom pobunom koja se manifestovala kroz njegovo prvo veliko dramsko delo, 'Razbojnici' (Die Räuber). Ova drama, prepuna mladalačkog bunta i strasti, postigla je ogroman uspeh kada je premijerno izvedena 1782. godine, postavši manifest pokreta Šturm und Drang (Oluja i nagon). Zbog nedozvoljenog odlaska na premijeru, Šiler je uhapšen i zabranjeno mu je da piše bilo šta osim medicinskih spisa, zbog čega je pobegao iz Štutgarta i započeo život slobodnog pisca. Njegov stil se vremenom razvijao od strastvenog i buntovnog jezika rane faze ka zrelijem, filozofski promišljenom i klasično uravnoteženom izrazu. Šiler je bio duboko pod uticajem Kantove filozofije, posebno njegovih ideja o slobodi i moralnoj dužnosti, što se jasno vidi u njegovim kasnijim dramama i teorijskim spisima, kao što su 'O estetskom vaspitanju čoveka'. Njegova drama 'Don Karlos' predstavlja prelaz ka zrelijoj fazi, dok njegove velike istorijske drame, poput trilogije 'Valenštajn', 'Marija Stjuart', 'Devica Orleanska' i 'Vilhelm Tel', predstavljaju vrhunac njegovog dramskog stvaralaštva. Ova dela istražuju konflikt između lične strasti i političke dužnosti, slobode i tiranije. Šiler je pisao i izvanrednu poeziju; njegova 'Oda radosti', koju je kasnije Betoven iskoristio u finalu svoje Devete simfonije, predstavlja odu univerzalnom bratstvu i slobodi. Prijateljstvo između Šilera i Getea, koje je započelo 1794. godine, jedno je od najpoznatijih i najplodnijih u istoriji književnosti. Zajedno su oblikovali estetiku Vajmarskog klasicizma, a njihova prepiska ostaje dragoceno svedočanstvo o intelektualnom životu tog vremena. Zanimljivo je da je Šiler, uprkos krhkom zdravlju – godinama je bolovao od tuberkuloze i često pisao u teškim bolovima – uspeo da stvori toliko obiman i značajan opus. Umro je u 45. godini, ostavivši iza sebe dela koja i dalje inspirišu pozorišta i čitaoce širom sveta.