Detaljna biografija: Jehuda Amihaj

Jehuda Amihaj (Yehuda Amichai), rođen kao Ludvig Pfaufer 3. maja 1924. godine u Vircburgu, Nemačka, a preminuo 22. septembra 2000. godine u Jerusalimu, bio je jedan od najvećih izraelskih pesnika i ključna figura u razvoju moderne hebrejske književnosti. Njegova poezija na suptilan i duboko dirljiv način prepliće složenu političku i istorijsku stvarnost Bliskog istoka s intimnim, svakodnevnim iskustvima, zbog čega se smatra "nacionalnim pesnikom Izraela" i jednim od najistaknutijih pesnika 20. veka u svetu. Amihaj je odrastao u ortodoksnoj jevrejskoj porodici. Zbog uspona nacizma u Nemačkoj, njegova porodica je 1935. godine, kada mu je bilo jedanaest godina, emigrirala u Palestinu (koja je tada bila pod britanskim mandatom). Tokom Drugog svetskog rata, prijavio se kao dobrovoljac u Jevrejsku brigadu britanske vojske, nakon čega je učestvovao i u svim velikim arapsko-izraelskim ratovima (uključujući rat za nezavisnost 1948. godine). To ratno iskustvo, prožeto gubitkom prijatelja i stalnom senci smrti, postalo je dominantan motiv u njegovom pisanju, oblikujući ga kao izrazitog pacifistu i kritičara besmislenosti rata. Pojava Amihaja na književnoj sceni pedesetih godina (prvom zbirkom "Sada i u druge dane", 1955) predstavljala je radikalan raskid sa dotadašnjom hebrejskom poezijom. Do tada, hebrejska književnost je bila retorična, arhaična i okrenuta ideološkim temama izgradnje države. Amihaj je prvi počeo da piše na govornom, kolokvijalnom hebrejskom jeziku. Njegov stil je ironičan, jednostavan i topao, bogat neverovatnim, iznenađujućim metaforama u kojima spaja sveto i profano, drevnu istoriju (Bibliju) i svakodnevicu. Za njega Bog nije bio strašna sila na nebu, već deo ljudske patnje, dok su tenkovi i rovovi posmatrani u istom dahu sa cvetanjem narandži i poljupcima ljubavnika. Jerusalim, sa svim svojim religijskim, istorijskim i političkim teretom, bio je centralno mesto njegove poezije, često prikazan ne kao sveti grad iz molitvi, već kao teskobno mesto gde ljudi pokušavaju da žive obične živote pritisnuti ogromnom težinom istorije. Zanimljivo je da su njegovu poeziju, duboko ljudsku i posvećenu preživljavanju u ludilu istorije, jednako čitali i voleli i Izraelci i Arapi, pa ga i palestinski pesnici, poput Mahmuda Derviša, često citiraju i poštuju. Njegov uticaj prevazišao je nacionalne okvire i ostavio poruku o tome da "preciznost u patnji i suzama može postati poezija koja isceljuje".