Detaljna biografija: Josif Brodski

Josif Aleksandrovič Brodski (1940-1996) bio je jedan od najznačajnijih ruskih i američkih pesnika dvadesetog veka, esejista i dobitnik Nobelove nagrade za književnost 1987. godine. Rođen u Lenjingradu (današnji Sankt Peterburg), Brodski je odrastao u teškim uslovima posleratne Sovjetske Rusije. Njegov životni put bio je obeležen stalnim sukobima sa sovjetskim vlastima, koje su njegovu poeziju smatrale dekadentnom, a njegov način života "parazitskim". Brodski je napustio školu sa petnaest godina i radio razne poslove - od radnika u mrtvačnici do geologa, dok je istovremeno intenzivno čitao i učio jezike. Počeo je da piše poeziju u ranoj mladosti, pod snažnim uticajem Ane Ahmatove, koja ga je prepoznala kao jednog od najtalentovanijih pesnika njegove generacije. Zbog svog nekonformizma, Brodski je 1964. godine osuđen na pet godina prinudnog rada u arhangelskoj oblasti pod optužbom za "društveni parazitizam". Njegovo suđenje postalo je simbol sovjetske represije nad intelektualcima, a transkript suđenja, koji je tajno zabeležila novinarka Frida Vigdorova, izazvao je međunarodni skandal. Pod pritiskom svetske javnosti, uključujući apele Žan-Pola Sartra i drugih, kazna mu je smanjena, te se vratio u Lenjingrad 1965. godine. Ipak, progon nije prestao, i 1972. godine Brodski je proteran iz Sovjetskog Saveza. Preselio se u Sjedinjene Američke Države, gde je postao profesor na prestižnim univerzitetima, uključujući Kolumbiju, Maunt Holiok i Mičigen. Njegov književni stil karakteriše duboka filozofska refleksija, složena metrika i virtuozno vladanje jezikom. Brodski je često pisao o temama vremena, sećanja, egzila i ljudske prolaznosti. Njegova poezija je istovremeno klasična u formi i duboko moderna u senzibilitetu, a njegov esejistički rad (poput zbirki "Manje od jednog" i "O tuzi i razumu") otkriva briljantan analitički um. Zanimljivo je da je Brodski bio strastveni pušač i ljubitelj mačaka; često je govorio da mačke imaju najlepše pokrete na svetu. Njegov odnos prema jeziku bio je gotovo religiozan - smatrao je da je jezik stariji i veći od čoveka, te da pesnik nije ništa drugo do instrument jezika. Iako je pisao eseje na engleskom jeziku sa izuzetnom elegancijom, poeziju je gotovo isključivo pisao na ruskom. Sahranjen je u Veneciji, gradu koji je obožavao i o kojem je napisao čuveni esej "Vodeni žig". Njegov grob na groblju San Mikele često posećuju poštovaoci koji ostavljaju olovke i pesme kao znak sećanja na njegov neizbrisiv trag u svetskoj književnosti.