Detaljna biografija: Milovan Mića Danojlić
Milovan Mića Danojlić (1937–2022) nesumnjivo se svrstava u red najproduktivnijih, najtalentovanijih i najznačajnijih srpskih književnika dvadesetog i dvadeset prvog veka. Njegov impresivni, raznovrsni opus obuhvata poeziju, romane, eseje, književnu kritiku i briljantne prevode. Rođen je u seoskoj porodici u Ivanovcima, blizu Ljiga, u Šumadiji, a motiv zavičaja, seljačkog načina života, etičkih normi srpskog sela i sudara te tradicije sa urbanom, beogradskom i evropskom modernošću, postaće lajtmotiv njegovog celokupnog stvaralaštva. Iako je živeo kao apatrid u Francuskoj, nikada nije prekinuo sudbinsku literarnu pupčanu vrpcu sa svojom rodnom Šumadijom, čineći je univerzalnim toposom svetske književnosti.
Danojlićev ulazak u književnost započeo je poezijom. Rane zbirke poput "Urođenički psalmi" brzo su privukle pažnju čitalačke javnosti zbog specifičnog jezika punog slikovitih zavičajnih idioma, neposrednosti i vitalne energije. Posebno su omiljene i njegove pesme za decu; mnoge generacije su odrastale uz njegovu kultnu knjigu "Kako spavaju tramvaji", koja se odlikuje duhovitošću, ritmičnošću i jedinstvenim, nekonvencionalnim načinom obraćanja najmlađima. Njegova proza, sa druge strane, vrhunac dostiže u delima kao što su roman-esej "Godina prolazi kroz avliju", meditativnoj knjizi o prirodi, smeni godišnjih doba i protoku vremena iz ugla jednog dečaka na selu. Ovo delo, za koje je dobio NIN-ovu nagradu (koju je preuzeo tek mnogo decenija kasnije), smatra se pravim remek-delom zavičajne i filozofske literature.
Kao esejista, Danojlić se profilisao kao britki, oštroumni hroničar društvenih prilika i nepopustljivi borac za očuvanje čistote srpskog jezika. Njegove kritike našeg mentaliteta, političkih stranputica i duhovne lenjosti izložene su u knjigama kao što su "Muka s rečima" i brojne političke kolumne. Bio je žestoki kritičar jugoslovenskog komunističkog režima i titoizma, zbog čega je od 1984. godine otišao u dobrovoljni egzil u Pariz, gde je predavao srpskohrvatski jezik. I pored fizičke udaljenosti, Danojlić je svojim knjigama snažno prisustvovao u kulturnom i društvenom životu Srbije, a u poznim godinama ponovo se redovno vraćao u Beograd i Ivanovce.
Pored sopstvenog stvaralaštva, neizmeran je njegov doprinos srpskoj kulturi kroz briljantne prepeve i prevode najvećih francuskih i svetskih autora. Srpskoj čitalačkoj publici približio je na maestralan način poeziju Šarla Bodlera, prevevši njegove čuvene "Cveće zla" tako da i danas važe za neprevaziđen prevoditeljski poduhvat, zatim Pola Klodela, Ekrema, Josifa Brodskog, i Šekspirove sonete. Bio je redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti i dobitnik najznačajnijih književnih priznanja. Zanimljivo je da je Danojlić celog života ostao nezavisan, odbijajući da bude deo klanova, verujući isključivo u rad, jezik i moralnu odgovornost pisca, o čemu svedoči celo njegovo delo ostavljeno u amanet generacijama koje dolaze.