Detaljna biografija: Slavko Mihalić
Slavko Mihalić (1928–2007) jedan je od najistaknutijih hrvatskih pesnika dvadesetog veka, čiji je bogat opus bio jedan od ključnih pokretača prelaska iz tradicionalne i socijalno angažovane poezije ka modernom, egzistencijalističkom i urbanom pesničkom izrazu. Rođen u Karlovcu, u kojem je završio gimnaziju i započeo prve književne korake, njegov lični i poetski senzibilitet bio je snažno obeležen strahovima i potresima Drugog svetskog rata, ali i kasnijim egzistencijalnim krizama modernog čoveka suočenog s otuđenjem. Nakon preseljenja u Zagreb studirao je književnost, a zatim se profesionalno posvetio novinarstvu, uređivanju književnih časopisa i organizaciji kulturnog života.
Mihalić se na književnoj sceni pojavio sredinom pedesetih godina, vremenu kada socrealistički pritisak počinje da popušta, donoseći potpuno nov, osvežavajući i intelektualno snažan izraz koji se najčešće naziva "krugovaškim", budući da se vezivao za generaciju okupljenu oko kultnog časopisa "Krugovi". Njegova prva pesnička zbirka, simboličnog naslova "Komorna muzika" (1954), donela je liriku prožetu skepsom, melanholijom, teskobom i temama besmisla, straha od prolaznosti i nemoći pojedinca u ogromnom, hladnom sistemu grada i društva. Umesto velikih, bučnih emocija, on nudi stišane, introspektivne, ali filozofski razarajuće stihove, po čemu njegov rad snažno korespondira s poezijom evropskih egzistencijalista kakav je bio Alber Kami.
Jedno od njegovih remek-dela je antologijska pesma "Majstore, ugasi svijeću", koja je postala manifestom intelektualnog povlačenja i razočaranja. U njoj pesnik, suočen sa apsurdom sveta u kojem se umetnička kreacija i težnja za višim smislom pokazuju kao uzaludan trud i izrugivanje gomile, poziva majstora (stvaraoca) da prekine rad, ugasi sveto i prepusti se tami. Tokom šezdesetih i sedamdesetih godina, Mihalić objavljuje neke od svojih najznačajnijih zbirki, poput "Put u nepostojanje", "Početak zaborava" i "Prognana balada", uspostavljajući se kao vrhunski majstor slobodnog stiha koji iz svakodnevnih situacija uspeva da izdvoji duboko tragičan podtekst. Njegov pesnički jezik je suzdržan, pročišćen, oslobođen nepotrebnih metafora, sa izuzetnim osećajem za ritam savremenog govora.
Pored pesništva, veliki je i njegov doprinos hrvatskoj kulturi kao urednika brojnih uglednih književnih časopisa, od "Krugova" i "Foruma", do legendarnog "Tjednika". Bio je i sekretar Društva hrvatskih književnika i redovni član Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti (HAZU). Za svoj rad nagrađen je brojnim priznanjima, a njegova poezija prevedena je na više od dvadeset svetskih jezika. Slavko Mihalić ostaje trajno zapamćen kao urbani lirik usamljenosti, pesnik koji je duboko ponirao u anksioznost epohe i postao neizbrisiv svedok egzistencijalnih strahova čoveka našeg doba.