Detaljna biografija: Stanislav Vinaver
Stanislav Vinaver (1891–1955) bio je jedna od najblistavijih i najsvestranijih ličnosti srpske književnosti 20. veka: polihistor, esejista, pesnik, polemičar, prevodilac, novinar i jedan od najvažnijih teoretičara srpske književne avangarde. Rođen je u Šapcu u uglednoj jevrejskoj porodici (otac mu je bio lekar Josif Vinaver, jedna od najmarkantnijih ličnosti Šapca). Školovao se u Parizu na Sorboni, gde se napajao idejama Anrija Bergsona koje su presudno uticale na njegovo poimanje jezika i ritma. Učestvovao je kao dobrovoljac u balkanskim ratovima i Prvom svetskom ratu, povlačeći se sa srpskom vojskom preko Albanije.
Vinaver je bio spiritus movens srpskog modernizma. Njegov čuveni "Manifest ekspresionističke škole" iz 1920. godine označio je raskid sa tradicionalnom poezijom i uspostavio nove standarde književnog stvaranja koji su podrazumevali oslobođenje jezika od uskih logičkih okvira, oslanjanje na ritam i muziku kao nosioce značenja, i rušenje okoštalih formi. Zbirke poput "Mjeća", "Varoš zlih volšebnika" i "Evropska noć" donose poeziju neslućene asocijativnosti i jezičke invencije. Bio je nenadmašan parodičar, a njegova zbirka parodija "Pantologija novije srpske pelengirike" predstavlja i danas neprevaziđen domet u ovom žanru, kojom je duhovito, ali hirurški precizno demistifikovao stilove i slabosti najznačajnijih savremenih pesnika.
Vinaverov prevodilački opus je monumentalan. On nije samo prevodio, on je "prepevavao" dela svetske književnosti, često uspevajući da duh originala verno utka u srpski jezik. Njegovi prevodi Rablea ("Gargantua i Pantagruel"), Tvena, Getea, kao i virtuozni prepevi ruskih pesnika (Blok, Majakovski) i nemačkih romantičara, smatraju se remek-delima prevodilačke umetnosti. Njegova knjiga "Zanosi i prkosi Laze Kostića" najobimnija je i najlucidnija monografija ikada napisana o jednom srpskom piscu. Njegov stil je bio vrcav, raskošan, asocijativan, pun erudicije i nezaustavljive jezičke energije. Iako je često bio neshvaćen u svoje vreme i izopšten od strane konzervativne kritike, Vinaverova genijalnost se danas prepoznaje kao ključna za modernizaciju srpskog jezika i književnosti. Zanimljivo je da je Vinaver, usred ideoloških sukoba, uvek zadržavao poziciju slobodnog, nezavisnog duha, uveravajući da je sloboda ritma ujedno i osnovna mera ljudske slobode uopšte.