Detaljna biografija: Vojislav Ilić
Vojislav Ilić (1862–1894) bio je srpski pesnik, osnivač škole "vojslavizma" i utemeljivač moderne srpske poezije na prelazu iz romantizma u realizam i simbolizam. Rođen je u Beogradu, u uglednoj porodici; otac Jovan bio je poznati pesnik i političar. Vojislav je odrastao okružen knjigama i piscima koji su se okupljali u kući njegovog oca. Zbog lošeg zdravlja i nemirnog duha, nije uspeo da završi redovno školovanje, ali je bio izuzetno obrazovan čovek. Radio je kao korektor u Državnoj štampariji i učitelj u srpskoj školi u Turnu Severinu u Rumuniji.
Kratak život i boemija
Ilićev privatni život bio je obeležen porodičnim tragedijama i stalnim finansijskim problemima. Oženio se Milicom, ćerkom Đure Jakšića, ali su i ona i njihovo dvoje dece prerano preminuli od bolesti. Kasnije se oženio Zorkom, sa kojom je imao ćerku, ali je porodica živela u oskudici. Vojislav je bio centralna figura beogradskog boemskog života krajem 19. veka; oko njega su se u kafanama okupljali mlađi pisci (poput Branislava Nušića i Jovana Dučića) koji su ga smatrali svojim učiteljem. Preminuo je mlad u 32. godini života od tuberkuloze u Beogradu.
Književno stvaralaštvo i stil
Vojislav Ilić je uveo realistički metod i deskriptivnu liriku u srpsku poeziju. Njegov stih je dugačak, muzikalni heksametar, bogat klasičnim (antičkim) motivima i opisima jesenje i zimske prirode (čuvene pesme Sivo, sumorno nebo, Jesen, Kleon i njegov učenik). Ilićeva poezija je ispunjena tonovima melanholije, nostalgije, prolaznosti života i skepse, što je najavilo dolazak simbolizma u našu književnost.
Značaj i nasleđe
Ilić je izvršio ogroman uticaj na sve potonje generacije pesnika; Dučić i Šantić su započeli svoje stvaralaštvo pod direktnim uticajem njegove škole, učeći se od njega prefinjenom stihu i slikovitosti. Njegov grob na Novom groblju u Beogradu i danas je mesto hodočašća pesnika, a njegovo ime nosi prestižna nagrada za doprinos srpskom stihu. Ilić ostaje prva velika figura modernog srpskog pesništva, autor koji je pokazao da se srpski jezik može prilagoditi najzahtevnijim klasičnim metrima i melodijama. Njegov uticaj na kasniji razvoj srpskog stila i jezika ostaje kamen temeljac moderne škole stihotvorstva.